32వ సామాన్య ఆదివారము – Year A
దివ్యపఠనాలు:
జ్ఞాన గ్రంథము 6:12–16;
కీర్తన 63:2–8;
1 థెస్సలొనీకయులకు 4:13–18;
మత్తయి 25:1–13.

పెళ్లి రాత్రికి ముందు
ఆ రోజు ఊరంతా సందడిగా ఉంది. పెళ్లికొడుకు వస్తున్నాడన్న వార్త అందరిలో ఉత్సాహం నింపింది. ఊరి చివర వీధి మలుపులో పదిమంది అమ్మాయిలు చేతుల్లో దీపాలతో నిలబడి ఉన్నారు. పెళ్లికొడుకును స్వాగతించి ఊరేగింపుగా తీసుకువెళ్లడం వారి పని. అందరి ముఖాల్లో ఒకే నవ్వు, ఒకే ఆతృత. దూరం నుంచి చూస్తే పదిమందీ ఒకేలా కనిపించారు.

కానీ ఆ పదిమందిలో ఐదుగురు ఇంటి నుంచి బయలుదేరే ముందు ఒక చిన్న పని చేశారు. దీపంతో పాటు ఒక చిన్న కుండలో అదనపు నూనెను కూడా తీసుకున్నారు. "రాక ఆలస్యమైతే?" అనే ఆలోచన వారిని ఆ పని చేయించింది. మిగిలిన ఐదుగురికి ఆ ఆలోచనే రాలేదు. దీపం చేతిలో ఉంది కదా, ఇంకేం కావాలి అనుకున్నారు.

మత్తయి సువార్త ఈ కథను చెప్పేటప్పుడు మొదట్లోనే ఈ తేడాను చూపిస్తుంది (మత్తయి 25:1–13). యేసుప్రభువు మాటల్లో ఒక్కటి గమనించండి: ఈ ఇద్దరి మధ్య తేడా పిలుపులో లేదు, దీపాల్లో లేదు, ఎదురుచూపులో కూడా లేదు. తేడా కనిపించకుండా కుండలో దాగి ఉంది.

ఆలస్యం అడిగిన ప్రశ్న
సాయంత్రం రాత్రిగా మారింది. పెళ్లికొడుకు జాడ లేదు. మొదట అందరూ ఉత్సాహంగా మాట్లాడుకున్నారు. తర్వాత గొంతులు తగ్గాయి. తర్వాత కనురెప్పలు బరువెక్కాయి. చివరికి పదిమందీ ఉన్నచోటే కునికిపాట్లు పడి నిద్రలోకి జారిపోయారు.

ఈ ఆలస్యం గురించి ఒక్క క్షణం ఆలోచించండి. అది శిక్ష కాదు, పరీక్ష. ఎదురుచూపు ఎంతసేపు సాగితే అంతగా అసలు స్వరూపం బయటపడుతుంది. మన జీవితాల్లోనూ ఇలాంటి రాత్రులు వస్తాయి. చేసిన ప్రార్థనకు జవాబు రాదు. మంచి చేసినా ఫలితం కనిపించదు. కష్టాలు ఎంతకూ తొలగవు. "దేవుడు నన్ను మరచిపోయాడా?" అనే ప్రశ్న మనసులో మొలకెత్తుతుంది.

పునీత పేతురు ఈ సందేహానికి జవాబు చెబుతున్నాడు: ప్రభువు ఆలస్యం చేస్తున్నాడని కొందరు అనుకుంటారు, కానీ ఆయన మీ విషయంలో ఓర్పు వహిస్తున్నాడు (2 పేతురు 3:9). అంటే ఆ రాత్రి పొడవు వృథా సమయం కాదు; మన దీపాన్ని సిద్ధం చేసుకునే అవకాశం.

అర్ధరాత్రి కేక
సరిగ్గా అర్ధరాత్రి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక కేక వినిపించింది: "ఇదిగో, పెండ్లికుమారుడు వచ్చుచున్నాడు! అతనిని ఎదుర్కొనుటకు బయలుదేరుడి!" (మత్తయి 25:6).

పదిమందీ ఒక్కసారిగా లేచారు. చేతులు వణుకుతున్నాయి. దీపాలు సవరించుకున్నారు. అప్పుడే వారిలో ఐదుగురి దీపాలు తడబడటం మొదలైంది. జ్వాల చిన్నదైంది, చిటపటలాడింది, కొద్దిసేపట్లో ఆరిపోయేలా కనిపించింది. నూనె అడుగంటింది.

ఆ ఐదుగురు పక్కవారి వైపు తిరిగారు. "మీ నూనెలో కొంచెం ఇవ్వండి, మా దీపాలు ఆరిపోతున్నాయి."

ఇక్కడ కథ మనల్ని కొంచెం ఇబ్బంది పెడుతుంది. బుద్ధిగల కన్యలు చెప్పారు: "ఇస్తే మాకూ మీకూ సరిపోదేమో. మీరు వెళ్లి కొనుక్కోండి." ఇది కఠినంగా వినిపించవచ్చు. కానీ ఈ మాట వెనుక ఒక లోతైన సత్యం ఉంది: ఆత్మీయ సిద్ధపాటు అరువుగా ఇచ్చేది కాదు, పుచ్చుకునేది కాదు.

ఒక తల్లి తన బిడ్డ కోసం రోజూ జపమాల చేయవచ్చు. కానీ ఆ బిడ్డ సొంత ప్రార్థనను తల్లి చేయలేదు. గురువు పీఠం నుంచి బోధించవచ్చు. కానీ వినేవాడి హృదయంలో విత్తనం పెరగాలంటే ఆ నేల అతనిదే కావాలి. ఇతరులు మన కోసం క్షమాపణ అడగవచ్చు. కానీ మన గుండెలోని కోపాన్ని మనమే విడిచిపెట్టాలి.

అయితే ఇది పంచుకోవడాన్ని తప్పుపట్టే కథ కాదు. విశ్వాసం ప్రేమను పంచమనే చెబుతుంది. ఈ కథ చెప్పేది ఒక్కటే: వ్యక్తిగత బాధ్యతను ఎవరూ మన బదులు మోయలేరు.

మూసుకున్న తలుపు
ఆ ఐదుగురు నూనె కొనడానికి పరుగుతీశారు. వారు వెళ్లిన కొద్ది సేపటికే పెళ్లికొడుకు వచ్చాడు. సిద్ధంగా ఉన్నవారు ఆయనతో కలిసి పెళ్లి విందులోకి వెళ్లారు. తలుపు మూసుకుంది.

కొంతసేపటి తర్వాత నూనెతో తిరిగి వచ్చిన ఐదుగురు తలుపు దగ్గర నిలబడి పిలిచారు. కానీ ఆ రాత్రి అవకాశం దాటిపోయింది.

ఈ కథలో గుండెను కదిలించే విషయం ఇది: ఆ ఐదుగురు చెడ్డవారు కారు. వారూ ఆహ్వానితులే. వారూ దీపాలు పట్టుకొచ్చారు. వారూ ఎదురుచూశారు. వారికి లోపించింది ఒక్కటే: ఎదురుచూపుకు తగిన సన్నద్ధత.

మనలో చాలామంది ఈ స్థితిలోనే ఉండవచ్చు. క్రైస్తవుడిగా పేరు ఉంది, సిలువ మెడలో ఉంది, ఆదివారం ఆలయంలో ఉన్నాం. అయితే ఆలయం నుంచి తిరిగి వచ్చాక ఇంట్లో, వీధిలో, పనిలో క్రీస్తు ప్రేమ కనిపిస్తోందా? దీపం మన మతపరమైన గుర్తింపు అయితే, నూనె మన ప్రార్థన, ప్రేమ, క్షమ, కరుణ, సేవ.

వివేకం పిలుపు, నిరీక్షణ ఓదార్పు
ఈ కథను ఒంటరిగా వినకూడదు. నేటి మిగిలిన పఠనాలు దీనికి రెండు వైపులా నిలబడి మాట్లాడుతున్నాయి.

జ్ఞాన గ్రంథము చెబుతోంది: వివేకం ప్రకాశవంతమైనది, ఎన్నడూ వాడిపోనిది; దానిని ప్రేమించేవారికి సులభంగా కనిపిస్తుంది, వెదికేవారికి దొరుకుతుంది (జ్ఞాన గ్రంథము 6:12). సొలొమోను రాజు ధనాన్నీ దీర్ఘాయుష్షునూ అడగకుండా, ప్రజలకు న్యాయం చేయగల వివేకవంతమైన హృదయాన్ని అడిగాడు (1 రాజులు 3:9–12). ఆ ఐదుగురు బుద్ధిగల కన్యలు చేసింది అదే: రేపటి గురించి ఆలోచించే వివేకం.

పునీత పౌలు థెస్సలొనీకయులకు రాస్తున్నాడు: మరణించిన వారి గురించి నిరీక్షణ లేనివారిలా దుఃఖించవద్దు (1 థెస్సలొనీకయులకు 4:13–18). మరణం బంధాలను తెంచుతుంది, కన్నీళ్లు తెస్తుంది. కానీ క్రీస్తు మరణాన్ని జయించాడు. నేలలో నాటిన విత్తనం ఎలా మొలకెత్తుతుందో, సమాధి మౌనం వెనుక అలాగే నిత్యజీవపు ఆశ ఉంది. ఈ ఆశ మనల్ని నిర్లక్ష్యంగా కాదు, బాధ్యతగా బతకమని పిలుస్తుంది.

మెలకువ అంటే ఏమిటి?
యేసుప్రభువు ఈ కథను ఒక మాటతో ముగిస్తున్నారు: "కావున మెలకువగా ఉండుడి; ఏ దినమున, ఏ గడియలో మీ ప్రభువు వచ్చునో మీకు తెలియదు" (మత్తయి 25:13).

మెలకువ అంటే రాత్రంతా కళ్లు తెరిచి కూర్చోవడం కాదు. ఆ పదిమందీ నిద్రపోయారు, అయినా ఐదుగురు సిద్ధంగా ఉన్నారు. మెలకువ అంటే ఆత్మీయ అలసత్వంలో జారిపోకుండా, రోజూ దీపంలో నూనె నింపుకుంటూ జీవించడం.

మనం ఇంటికి తాళం వేస్తాం, కానీ హృదయ ద్వారాన్ని చెడు ఆలోచనలకు తెరిచి ఉంచుతాం. డబ్బు లెక్కపెడతాం, కానీ చేసిన మంచిని లెక్కించం. శరీర అందాన్ని కాపాడుకుంటాం, కానీ ఆత్మ అందాన్ని విస్మరిస్తాం. ఈ నిద్ర నుంచి లేవమని పునీత పౌలు పిలుస్తున్నాడు (రోమీయులకు 13:11–12).

కాబట్టి ఈ రాత్రి మనల్ని మనం ఇలా ప్రశ్నించుకొందాం ?

నా చేతిలో దీపం ఉంది, కానీ నా హృదయంలో నూనె ఉందా?

నా పెదవిపై ప్రార్థన ఉంది, కానీ నా నడవడిలో ప్రేమ ఉందా?

నేను క్రీస్తు రాక కోసం ఎదురుచూస్తున్నానా, లేక ఆయనకు తగినవాడిగా మారుతున్నానా?

ముగింపు: నూనె నింపుకునే సమయం ఇదే
ప్రియమైన దైవజనులారా!

ఈ రాత్రి కథ మనకు చెబుతున్నది ఏమిటంటే, సిద్ధపడటం అంటే రేపటి రాకడకు భయపడుతూ ఎదురుచూడటం కాదు; ఈ రోజే ఆయన ప్రేమలో జీవించడం. ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టడం, దాహంతో ఉన్నవారికి నీళ్లివ్వడం, దుఃఖంలో ఉన్నవారిని ఓదార్చడం, శత్రువులను క్షమించడం, నిరాశలో ఉన్నవారికి ఆశను పంచడం. ఇవే మన దీపాల్లో నూనె నింపే పనులు (మత్తయి 25:35–40).

ఒకరోజు మన ఎదురుచూపులన్నిటికీ ముగింపు వస్తుంది. మనం కట్టుకున్న ఇళ్లు, కూడబెట్టిన ధనం, సంపాదించిన పేరు అన్నీ ఇక్కడే మిగులుతాయి. కానీ ప్రేమతో చేసిన సేవ, క్షమతో నిండిన హృదయం, విశ్వాసంతో గడిపిన జీవితం మనతో వస్తాయి.

కాబట్టి తలుపు మూసుకునే ముందే మన దీపాన్ని నింపుకుందాం.

నా దీపాన్ని ఆరనివ్వను… నా విశ్వాసాన్ని సడలనివ్వను… నా ప్రేమను చల్లారనివ్వను… నా ప్రభువు రాకకు నా జీవితాన్నే సిద్ధం చేసుకుంటాను!

మన చేతుల్లో దీపాలే కాదు, మన హృదయాల్లో కూడా క్రీస్తు వెలుగు ప్రకాశించుగాక!
ఆమేన్!