సకల పునీతుల మహోత్సవం (All Saints’ Day)
నవంబరు 1 | ఆదివారం
దివ్యవాక్య పఠనాలు:
ప్రకటన 7:2–4, 9–14 |
కీర్తన 24:1–2, 3–4, 5–6 |
1 యోహాను 3:1–3 |
మత్తయి 5:1–12

“పుణ్యాత్ములు ఆకాశం నుంచి భూమికి దిగివచ్చిన అసాధారణ వ్యక్తులు కాదు; భూమిపై మనలాగే జీవిస్తూ దేవుని ప్రేమకు తమ జీవితాలను అంకితం చేసి, పరలోక మహిమను పొందిన విశ్వాస వీరులు!”

ప్రియమైన సహోదరీ సహోదరులారా!
ఈ ప్రపంచంలో ప్రతి మనిషి ఒక ప్రయాణికుడే. ఈ ప్రయాణంలో కొందరు సంపద కోసం, మరికొందరు పేరు ప్రఖ్యాతుల కోసం, ఇంకొందరు కుటుంబ సంతోషం కోసం శ్రమిస్తారు. అయితే మన జీవితపు అసలు విలువ మనం ఎంతకాలం జీవించామన్నదానిలో కాదు; ఎలా జీవించామన్నదానిలో ఉంది. మనం పంచిన ప్రేమ, చేసిన సేవ, చూపిన కరుణ, నిలబెట్టుకున్న విశ్వాసం మన మరణానంతరం కూడా నిలిచిపోతాయి. దేవుని ప్రేమలో పవిత్రతను పొందిన జీవితం ఆయన సన్నిధిలో నిత్యమైన విలువను పొందుతుంది. అటువంటి పవిత్ర జీవితాలనే ఈ రోజు సకల పునీతుల మహోత్సవంలో స్మరించుకుంటున్నాం.
ప్రకటన గ్రంథంలోని యోహాను దర్శనంలో అన్ని జాతులు, తెగలు, ప్రజలు, భాషల నుండి వచ్చిన అసంఖ్యాకమైన జనసమూహం దేవుని సింహాసనం ఎదుట నిలబడి ఉంది. వారి చేతుల్లో ఖర్జూరపు మట్టలు, దేహాలపై తెల్లని వస్త్రాలు ఉన్నాయి; వారు గొర్రెపిల్లను స్తుతిస్తున్నారు (ప్రకటన 7:9–14). తెల్లని వస్త్రాలు పవిత్రతకు, ఖర్జూరపు మట్టలు విజయానికి చిహ్నాలు. వారు గొప్ప శ్రమల నుండి వచ్చి, గొర్రెపిల్ల రక్తంలో తమ వస్త్రాలను శుభ్రపరచుకున్నవారు. అంటే పుణ్యాత్ములు తమ స్వశక్తితో పవిత్రులైనవారు కాదు; క్రీస్తు రక్షణ కృపను స్వీకరించి, శ్రమల మధ్య కూడా విశ్వాసాన్ని విడిచిపెట్టనివారు. వారిలో రక్తసాక్షులు, పేదలకు సేవ చేసినవారు, అనాథలకు ఆశ్రయమైనవారు, ప్రార్థనలో జీవించినవారు మాత్రమే కాదు ఎవరికీ తెలియకుండా దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చిన సాధారణ విశ్వాసులూ ఉన్నారు. లోకానికి తెలియని పవిత్రత దేవునికి తెలియనిదిగా ఉండదు;

మనుషులు మరచిపోయిన సేవను దేవుడు మరచిపోడు.
ఈ దర్శనం మరో సత్యాన్ని బోధిస్తోంది: పరలోకంలో జాతి, భాష, ప్రాంతం, సంపద, హోదా అనే గోడలు లేవు. దేవుని ప్రేమలో అందరూ ఏకమై ఉంటారు. కానీ నేడు మనమే కులం, భాష, ఆస్తి, అంతస్తు పేరుతో విభేదాలు పెంచుకుంటున్నాం. కాబట్టి పరలోకాన్ని ఆశించే మనం భూలోకంలోనే ప్రేమ, ఐక్యత, సోదరభావంతో జీవించాలి.
కీర్తన మనల్ని ప్రశ్నిస్తోంది: “ప్రభువు పర్వతమును ఎక్కగలవాడెవడు? ఆయన పవిత్ర స్థలమున నిలువగలవాడెవడు?” దానికి సమాధానం నిర్దోషమైన చేతులు, పవిత్రమైన హృదయం కలిగినవాడు (కీర్తన 24:3–4). ప్రార్థనలో చేతులు పైకెత్తడం మాత్రమే పవిత్రత కాదు; అదే చేతులు అవసరంలో ఉన్నవారికి సహాయం చేయాలి. దేవుని స్తుతించే పెదవులు ఇతరులను గాయపరచకూడదు. బాహ్య ఆచారాలతో పాటు అంతరంగం కూడా శుద్ధి కావాలి.
రెండవ పఠనంలో యోహాను అపొస్తలుడు, “మనము దేవుని పిల్లలమని పిలువబడుటకు తండ్రి మనపై ఎంతటి ప్రేమను చూపెనో చూడండి!” అని ప్రకటిస్తున్నాడు (1 యోహాను 3:1). ధనం, అధికారం, పేరు కంటే దేవుని బిడ్డగా పిలువబడటమే గొప్ప గౌరవం. క్రీస్తును ముఖాముఖిగా దర్శించాలనే నిరీక్షణ కలిగినవాడు తనను తాను పవిత్రపరచుకుంటాడు (1 యోహాను 3:2–3). అందువల్ల పవిత్రత భయంతో చేసే పని కాదు; దేవునిపై ప్రేమతో పుట్టే జీవన విధానం.
సువార్తలో యేసుప్రభువు ప్రకటించిన ధన్యతా వాక్యాలు క్రైస్తవ జీవితానికి మార్గదర్శకాలు (మత్తయి 5:1–12). దీనాత్ములు దేవునిపై ఆధారపడతారు; శోకార్తులు పాపం పట్ల పశ్చాత్తాపపడుతూ ఇతరుల బాధను పంచుకుంటారు; సాత్వికులు ప్రతీకారానికి బదులుగా సహనాన్ని ఎంచుకుంటారు; నీతి కోసం ఆకలిదప్పులు గలవారు న్యాయం కోసం నిలబడతారు. దయామయులు క్షమిస్తారు; హృదయశుద్ధిగలవారు నిజాయితీతో జీవిస్తారు; శాంతిస్థాపకులు కుటుంబంలోను సమాజంలోను ఐక్యతను నిర్మిస్తారు; నీతి నిమిత్తం హింసింపబడేవారు కష్టాల మధ్య కూడా విశ్వాసంలో స్థిరంగా ఉంటారు. ఈ ఎనిమిది ధన్యతలు లోకపు విలువలకు భిన్నమైన క్రీస్తు మార్గాన్ని చూపుతున్నాయి: బలానికి బదులుగా వినయం, ప్రతీకారానికి బదులుగా క్షమ, స్వార్థానికి బదులుగా సేవ. పుణ్యాత్ములు ఈ బోధనలను తమ జీవితాల్లో ఆచరించినవారు.
ప్రియులారా! పుణ్యాత్ములు మనలాంటి బలహీనతలు, ప్రలోభాలు, బాధలు ఎదుర్కొన్న మనుషులే. అయినా దేవుని కృపపై ఆధారపడి పవిత్రత వైపు నడిచారు. పవిత్రత అనేది కొందరికే కేటాయించిన బహుమతి కాదు; ప్రతి క్రైస్తవునికి దేవుడు ఇచ్చిన పిలుపు. కుటుంబంలో ప్రేమగా మాట్లాడటం, బాధించినవారిని క్షమించడం, పేదలకు సహాయం చేయడం, తల్లిదండ్రులను గౌరవించడం, పిల్లలకు మంచి విలువలు నేర్పించడం, అన్యాయ సంపాదనకు దూరంగా ఉండటం, ఎవరూ చూడనప్పుడు కూడా నిజాయితీగా జీవించడం, ప్రార్థనలో దేవునితో సమయం గడపడం—ఇవన్నీ పవిత్రతకు దారులు. మనం ప్రపంచానికి వెలుగుగా ఉండాలి (మత్తయి 5:14–16); మన జీవితాలను చూసి ఇతరులు దేవుని ప్రేమను అనుభవించాలి.
ఈ రోజు మనం పరలోక మహిమను పొందిన పుణ్యాత్ములను చూసి ఆనందించడమే కాదు, వారి మార్గంలో నడవాలని నిర్ణయించుకోవాలి. పవిత్రత ఒక్కరోజులో సాధించే గమ్యం కాదు; ప్రతిరోజూ దేవునితో కలిసి సాగించే ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణం. మన హృదయంలోని ద్వేషాన్ని క్షమతో, మాటల్లోని కఠినత్వాన్ని ప్రేమతో, ఆలోచనల్లోని అసూయను సంతోషంతో, ప్రవర్తనలోని స్వార్థాన్ని సేవాభావంతో మార్చుకుందాం. కుటుంబాల్లో విభేదాలు ఉంటే సమాధానానికి వారధులమవుదాం; సమాజంలో అన్యాయం కనిపిస్తే సత్యం, న్యాయం కోసం ధైర్యంగా నిలబడదాం.
మన జీవితపు చివరి క్షణంలో సంపద, హోదాలు, భవనాలు మనకు సాక్ష్యంగా నిలవవు. మన హృదయంలోని ప్రేమ, మన విశ్వాసం, మన చేతుల ద్వారా జరిగిన సేవ, మన కరుణ, మన పవిత్రత మాత్రమే దేవుని ఎదుట మన జీవితానికి సాక్ష్యమవుతాయి. అప్పుడు మనం వినాలని ఆశించవలసిన మాట: “మంచి నమ్మకమైన సేవకుడా! శభాష్!” (మత్తయి 25:21). పుణ్యాత్ముల సహవాసం మనకు ప్రోత్సాహం; వారి జీవిత సాక్ష్యం మన విశ్వాసయాత్రకు వెలుగు; వారి పరలోక మహిమ మనకు నిత్యజీవ నిరీక్షణ.
కాబట్టి పుణ్యాత్ములారా! మీరు నడిచిన విశ్వాస మార్గంలో మేము కూడా నడిచేలా ప్రేరణనివ్వండి. మీరు ఆచరించిన ప్రేమను, చూపిన క్షమను, నిలబెట్టుకున్న విశ్వాసాన్ని మేము కూడా అనుసరించేలా మా కోసం ప్రార్థించండి.
భూలోకంలో విశ్వాసంతో జీవిద్దాం… జీవితంలో పవిత్రతను ఆచరిద్దాం… ప్రేమలో ఒకరినొకరం బలపరచుకుందాం… పరలోక మహిమను మన అంతిమ గమ్యంగా చేసుకుందాం! ఎందుకంటే మనిషి జీవితపు గొప్ప విజయం లోకపు ప్రశంసలు కాదు; దేవుని సన్నిధిలో ఆయన ప్రేమకు పాత్రులుగా నిలవడమే!
ఆమేన్!