బైబిలు ఆధారం: 1 రాజులు 17:2–6

ఒక్కసారి ఊహించండి! ఆకాశం నుంచి చినుకులు రాలక భూమి బీటలువారుతోంది. నదులు నెమ్మదిగా ఇంకిపోతున్నాయి. పచ్చని పొలాలు పాడుబడుతున్నాయి. ఆకలితో అలమటించే ప్రజల ఆర్తనాదాలతో దేశం దుఃఖసాగరంగా మారుతోంది. అటువంటి కఠిన కరువు కాలంలో, జనసంచారం లేని ఒక ఏకాంత ప్రదేశంలో, ఒక దేవుని ప్రవక్త ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు. అతని దగ్గర ఆహారాన్ని నిల్వచేసిన గిడ్డంగులు లేవు. ఆకలి తీర్చే ఆప్తులు లేరు. రేపటి జీవనానికి భరోసా ఇచ్చే మానవ ఆధారాలేవీ లేవు.

అయితే అతని జీవితంలో ఒక అద్భుతమైన రహస్యం దాగి ఉంది!

ఆకలితో అలమటించే ఆ ప్రవక్తకు ఆహారం ఎవరు అందించారు? రాజభవనం నుంచి వచ్చిన సేవకులా? సంపన్నులైన దాతలా? లేక అతని కోసం దేవుడు మరేదైనా అసాధారణమైన మార్గాన్ని సిద్ధం చేశాడా?

ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలుసుకోవాలంటే, మనం బైబిలులోని ఒక అద్భుతమైన సంఘటనలోకి ప్రవేశించాలి.

ఇశ్రాయేలు రాజ్యాన్ని అహాబు పరిపాలిస్తున్న కాలం అది. ఆ రాజు, అతని భార్య యెజెబెలు దేవుని మార్గం నుంచి ప్రజలను దూరం చేస్తూ, బాల్ ఆరాధనకు ప్రాధాన్యమిచ్చారు. అటువంటి సమయంలో దేవుని వాక్యాన్ని నిర్భయంగా ప్రకటించిన ప్రవక్త ఏలీయా. అతడు అహాబు ఎదుట నిలబడి, దేవుని ఆజ్ఞ ప్రకారం ఇశ్రాయేలు దేశంలో తన మాట ప్రకారమే తప్ప మంచుగానీ, వర్షంగానీ కురవదని ప్రకటించాడు.

ఆ ప్రకటన తరువాత దేవుడు అతనితో ఇలా చెప్పాడు: “ఇక్కడి నుంచి వెళ్లి తూర్పు దిశగా ప్రయాణించి, యొర్దాను నదికి తూర్పున ఉన్న కెరీతు వాగు దగ్గర దాగి ఉండు. ఆ వాగులోని నీటిని త్రాగు. అక్కడ నీకు ఆహారం అందించమని నేను కాకులకు ఆజ్ఞాపించాను” (1 రాజులు 17:3–4).

ఒక్కసారి ఆలోచించండి! ప్రపంచాన్ని సృష్టించిన దేవుడు తన ప్రవక్త పోషణ కోసం ఎంచుకున్న సాధనాలు ఏమిటి? సింహాసనాలు కాదు… సంపదలు కాదు… మానవ సైన్యాలు కాదు… ఆకాశంలో ఎగిరే కాకులు!

సాధారణంగా మనుషులు కాకులను చూస్తే వాటి నలుపు రంగును, కఠినమైన స్వరాన్ని, ఆహారం కోసం వెతికే స్వభావాన్ని గుర్తుచేసుకుంటారు. కానీ దేవుని పరిపాలనలో సృష్టిలోని ఏ జీవీ ఆయన సంకల్పానికి అతీతం కాదు. మన దృష్టిలో అల్పమైనదిగా కనిపించేదానిని సైతం తన కార్యసాధనకు ఉపయోగించగలడు.

ఏలీయా దేవుని మాటను విశ్వసించి కెరీతు వాగు దగ్గరకు వెళ్లాడు. అతడు అక్కడే నివసించాడు. కాకులు ఉదయం రొట్టెను, మాంసాన్ని; సాయంత్రం రొట్టెను, మాంసాన్ని అతని దగ్గరకు తీసుకొచ్చేవి. త్రాగడానికి వాగులో నీరు ఉండేది. ఈ విధంగా దేవుడు తన ప్రవక్తను పోషించాడు.

అయితే ఈ సంఘటనలోని గొప్పదనం కేవలం కాకులు ఆహారం తీసుకురావడంలోనే లేదు. మానవ సహాయం అందనిచోట కూడా దేవుని సంరక్షణకు మార్గం ఉండగలదనే ఆధ్యాత్మిక సత్యమే దీని హృదయం.

ఏలీయా రాజభవనంలో లేడు. జనసమూహాల ప్రశంసల మధ్య లేడు. తన ప్రవచనాన్ని వినడానికి ప్రజలు తరలివచ్చే వేదికపైనా లేడు. అతడు ఏకాంతంలో ఉన్నాడు. అయినప్పటికీ దేవుని దృష్టికి దూరం కాలేదు. ప్రపంచానికి అతడు ఒంటరివాడిగా కనిపించినా, దేవుని సంరక్షణలో అతడు మరచిపోబడలేదు.

మన జీవితాల్లోనూ ఇటువంటి ఏకాంత క్షణాలు వస్తాయి. మన కష్టాన్ని ఎవరూ అర్థం చేసుకోనప్పుడు, మన కన్నీళ్లను ఎవరూ తుడవనప్పుడు, మన ప్రార్థనలకు సమాధానం ఆలస్యమవుతున్నట్లు అనిపించినప్పుడు, మనం దేవునికి దూరమయ్యామని భావించవచ్చు. కానీ కెరీతు వాగు వద్ద జరిగిన ఈ సంఘటన మనకు ఒక సత్యాన్ని గుర్తుచేస్తుంది: మనుషుల కళ్లకు కనిపించని చోట కూడా దేవుని సంరక్షణ కార్యరూపం దాల్చగలదు.

ఇక్కడ మరొక గంభీరమైన పాఠం ఉంది. దేవుడు ఏలీయాకు ఆహారం అందించినప్పటికీ, అతనికి నిరంతరం సమృద్ధిగా నిల్వలు ఇచ్చాడని బైబిలు చెప్పదు. ప్రతి ఉదయం, ప్రతి సాయంత్రం అతనికి అవసరమైన ఆహారం అందేది. అది రోజువారీ దైవపోషణకు ఒక సజీవ సాక్ష్యం. రేపటి గురించి అంతులేని ఆందోళనలో మునిగిపోకుండా, నేటి బాధ్యతను విశ్వాసంతో నిర్వర్తించమనే పాఠాన్ని ఇది మనకు నేర్పుతుంది.

అయితే ఆ వాగు కూడా చివరకు ఎండిపోయింది (1 రాజులు 17:7). దేవునిపై విశ్వాసం ఉంచిన ఏలీయా జీవితంలోనూ పరిస్థితులు మారాయి. దేవుడు అతన్ని అక్కడితో విడిచిపెట్టలేదు; తదుపరి మార్గంలో నడిపించాడు. దీని ద్వారా మనం తెలుసుకోవలసినది ఏమిటంటే, దేవుని సంరక్షణ అనేది ఒకే మార్గం ఎప్పటికీ కొనసాగుతుందనే హామీ కాదు. మార్గం మారినప్పుడు కూడా దేవుని మార్గదర్శకత్వాన్ని వెదకడమే విశ్వాస జీవితం.

*కాకుల రెక్కల్లో కనిపించిన దేవుని కరుణ*

ప్రియమైన సహోదరీ సహోదరులారా!

కెరీతు వాగు తీరంలో కాకులు తెచ్చిన రొట్టె ముక్కలు కేవలం ఒక ప్రవక్త ఆకలిని తీర్చిన ఆహారం మాత్రమే కావు. అవి దేవుని సంరక్షణకు, ఆయన సార్వభౌమాధికారానికి, తన సేవకుల పట్ల ఆయన చూపే నమ్మకమైన ప్రేమకు సాక్ష్యాలు.

ఆకాశంలో ఎగిరే చిన్న పక్షులను కూడా తన సంకల్పానికి సాధనాలుగా ఉపయోగించగల దేవుడు, మన జీవితంలోని సాధారణ సంఘటనల ద్వారా కూడా సహాయాన్ని అందించగలడు. అందుకే సహాయం ఎక్కడి నుంచి వస్తుందో ముందుగానే నిర్ణయించుకోకూడదు; దాన్ని స్వీకరించడానికి కృతజ్ఞతతో, వివేకంతో సిద్ధంగా ఉండాలి.

మనకు కావలసింది అద్భుతాల కోసం మాత్రమే ఎదురుచూసే విశ్వాసం కాదు; దేవుడు ఇచ్చిన బాధ్యతలను నిర్వర్తిస్తూ, అవసరమైనప్పుడు ఇతరులకు సహాయం చేస్తూ, ఆయనపై నమ్మకంతో జీవించే విశ్వాసం.

ఎడారి నిశ్శబ్దంలోనూ దేవుని వాక్యం వినిపించగలదు. ఎండిపోయిన వాగు తీరంలోనూ ఆయన కొత్త మార్గాన్ని చూపగలడు. మనుషుల సహాయం అందని వేళలోనూ ఆయన కరుణను మరచిపోకూడదు.

ఎందుకంటే ఏలీయా కథ మనకు గుర్తుచేసే గొప్ప సత్యం ఇదే: దేవుని సంరక్షణను మనం ఊహించిన మార్గాల్లోనే వెదకకూడదు; ఆయన నడిపించే మార్గంలో విశ్వాసంతో నడవాలి.
ప్రార్థన:

సర్వశక్తిమంతుడైన తండ్రీ! కెరీతు వాగు వద్ద నీ ప్రవక్తను పోషించినట్లుగా, మా జీవితాల్లోనూ నీ మార్గదర్శకత్వాన్ని గుర్తించే జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించు. కష్టకాలంలో నిరాశకు లొంగకుండా, రోజువారీ ఆశీర్వాదాల పట్ల కృతజ్ఞతతో జీవించే హృదయాన్ని మాకు అనుగ్రహించు. మా అవసరాల్లో మమ్మల్ని ఆదరించుము; మేము కూడా అవసరంలో ఉన్నవారికి నీ ప్రేమను పంచే సాధనాలుగా మారేలా మమ్మల్ని నడిపించుము. ఆమేన్!